X
تبلیغات
رایتل


Lalique

راستش درسته شعر رو که امروز  گذاشتم طولانی باشه  ولی یکی از بهترین  شعــــر های  استاد  شمس لنگرودیه که خوندنش واقعاً لذت بخشهــــــ. به خصوص  جمله انتهایش که دیوونه کنندس..

پیشنهاد میکنم بخونید :


ساعت

دوازده و بیست و پنج دقیقه ی نیمروز


بیست و ششم آبان .



آفریدگارا

بگــــذار

دهــــان تو را ببوســــــــم
غبار ستاره هـــــا را از پلک فرشتگانت بروبـــــــــم

کف خانــــــــه ات را

با دمب بریده ی شیطان جــــارو کنـــــــــم

متولـــــــــــد شدم

در مرز نازک نیـــــــــستی

سگ های شــما

از دهان فرشتگان دورو نجاتم دادنــد .






پروردگارا

نه درخت گیلاس ، نه شراب بـــه

از سر اشتباهــــــی!

                آتش را

                        به نطفه های فرشته یی آمیختــــــی!

و مرا آفریدی .

 

اما تو به من نفس بخشیدی  ،عشـــــــــق من !

دهانم را تــــــو    گشودی

و بال مرا که نازک و پرپری بود

تو به پولادی از حریر

                        مبدل کــــــــردی .

 

سپاسگزارم خدایــــــــــ   من

خنـــــده را

        برای دهــــــــان او

او را


به خاطـــــر من


و مرا


به نیت گم شدن آفــــــــــــــریدی

چهارشنبه 17 اسفند‌ماه سال 1390 ماهـــ نما| 2Comment|

Design By :